Wat er echt verandert tussen Argentinië en de Verenigde Staten

Wie zoekt op ‘culturele verschillen tussen Argentinië en de Verenigde Staten’, krijgt van Google vaak oude Engelstalige blogs, snelle lijstjes en hier en daar een reisverhaal. Iemand die tegelijk aan beide kanten woont, kom je bijna nooit tegen. Ik ben geboren in Dallas, Texas, en woon nu in Buenos Aires. Ik kom niet vertellen welk land wint. Ik kom vertellen hoe het voelt als je van code wisselt zonder een ander mens te worden.

Op deze site heb ik een pagina met bronnen gemaakt die modellen als Hofstede, GLOBE en Trompenaars vergelijkt, met de waarschuwing dat geen enkele kaart het terrein is. Dit stuk herhaalt die grafieken niet: het gebruikt ze als achtergrond en blijft bij wat je ziet op een plein, bij een asado, op kantoor of in een café.

Wat geen verschil is

Niet alle Amerikanen zijn stipt en afstandelijk, en niet alle Argentijnen komen te laat en vallen elkaar om de hals. Texas is New York niet. Jujuy is Rosario niet. Telkens als iemand me naar ‘het verschil’ vraagt, antwoord ik met een vraag: over welke provincie en welke staat hebben we het? Daarom bestaan de culturele kaart en de gidsen op deze blog die concrete paren vergelijken.

Begroeten en ruimte

In een groot deel van het Argentinië waarin ik leef, kan een begroeting bestaan uit een kus op de wang, een knuffel en een gesprekje dat in Dallas al als een bezoek zou gelden. In de Verenigde Staten, vooral op het werk, is de begroeting meestal korter: een handdruk, een ‘hey, how are you?’ waarop niet altijd een echt antwoord wordt verwacht. Het is niet zo dat de ene kant om mensen geeft en de andere niet: wat verandert, is de afstand tussen lichamen en de tijd die je aan de drempel besteedt.

De klok en de sobremesa

Ik ben opgegroeid in een cultuur die de agenda als een belofte behandelt. Op tijd komen is een vorm van respect; een vergadering laten uitlopen zonder het te zeggen, een vorm van wanorde. In Buenos Aires leerde ik een andere beleefdheid: blijven. De sobremesa – het natafelen na het eten –, de koffie die uitloopt, twee vrouwen die op hun gemak een broodje uitkiezen. Maandenlang zag ik dat als tijdverspilling. Later begreep ik dat respect soms betekent dat je de ander niet opjaagt. Daarover schreef ik in dit verhaal.

Directheid en humor

Argentijnse humor kan direct, snel en soms ondeugend zijn, en dat voedt het stereotype van de chamuyero, de mooiprater, waarover ik schreef in een ander stuk. Amerikaanse humor verschilt sterk per regio: de ironie van New York is niet de afgemeten vriendelijkheid van het Midwesten, en ook niet de formele hoffelijkheid van delen van het Zuiden. Op het werk verstopt een ‘great, but...’ de kritiek vaak in de tweede helft van de zin.

Eten en gastvrijheid

Asado is geen barbecue, ook al draait het bij allebei om het vuur. Dat legde ik als Texaan uit in dit stuk en, met meer context, in de gids over asado en barbecue. Het verschil dat voor mij telde, zat niet alleen in het stuk vlees: het was het ritueel van blijven, van zorgen voor de ander, van een bezoek niet in minuten afmeten.

Werk, succes en gemeenschap

Ik kwam aan met een nogal Amerikaans idee van succes: produceren, vooruitkomen, het zelf rooien. Argentinië stelde me vragen die ik vastlegde in een video over succes en in een andere over kracht.

Hoe verder

Wil je de details van een concreet paar, ga dan een provincie en een staat vergelijken. Wil je iets uit de VS koken met wat je hier kunt kopen, dan zijn de interactieve recepten bedoeld voor een Argentijnse keuken. En de theoretische modellen, met hun beperkingen, vind je bij bronnen.